بعد از ترخیص فرد از مرکز ترک اعتیاد، خانواده باید محیطی آرام، منظم و بدون دسترسی به مواد فراهم کند و برنامه درمان را ادامه دهد. حمایت سالم به معنای همراهی برای مراجعه، گوش دادن بدون تحقیر و تعیین مرزهای روشن است؛ نه بازرسی تلفن همراه، بازجویی مداوم یا کنترل تمام رفتوآمدهای فرد.
بازگشت به خانه یک مرحله حساس از مسیر بهبودی است. فرد باید آموختههای دوره درمان را در محیط واقعی زندگی اجرا کند و خانواده نیز باید روش تعامل خود را متناسب با شرایط جدید تغییر دهد.
چرا دوران بعد از ترخیص اهمیت دارد؟
در محیط درمانی، برنامه روزانه، زمان خواب، جلسات مشاوره و ارتباط با افراد دیگر ساختار مشخصی دارد. پس از بازگشت به خانه، بسیاری از این عوامل تغییر میکنند و فرد دوباره با مسئولیتها، روابط و محرکهای زندگی عادی روبهرو میشود.
برخی مکانها، افراد یا اختلافات خانوادگی ممکن است خاطرات مصرف را فعال کنند. اگر برنامه مشخصی برای این موقعیتها وجود نداشته باشد، احتمال وسوسه، پنهانکاری یا فاصله گرفتن از درمان افزایش پیدا میکند.
ترخیص به معنای پایان درمان نیست. مراقبت پس از ترک اعتیاد میتواند شامل پیگیری پزشکی، جلسات روانشناسی، خانوادهدرمانی، گروههای حمایتی و برنامهریزی برای بازگشت به کار و جامعه باشد.
خانواده در این مرحله درمانگر فرد نیست. نقش خانواده ایجاد محیط مناسب، شناخت نشانههای هشدار و کمک به ارتباط مستمر با تیم درمان است.
خانواده پیش از بازگشت فرد چه اطلاعاتی بگیرد؟
بهتر است قبل از ترخیص، یک جلسه با مسئول درمان یا مشاور برگزار شود. خانواده باید بداند در روزها و هفتههای اول چه اقداماتی ضروری هستند.
پرسشهای مهم عبارتاند از:
- جلسه بعدی پزشک یا روانشناس چه زمانی است؟
- فرد چه داروهایی دارد و روش مصرف آنها چگونه است؟
- چه علائمی نیازمند تماس فوری با مرکز هستند؟
- محرکهای اصلی فرد کداماند؟
- خانواده هنگام وسوسه چه کاری باید انجام دهد؟
- آیا محدودیت خاصی برای کار، رانندگی یا فعالیت جسمی وجود دارد؟
- فرد با حضور کدام اعضای خانواده در جلسات موافق است؟
- برنامه تماس با مرکز بعد از ترخیص چگونه انجام میشود؟
- در صورت لغزش یا قطع جلسات، قدم بعدی چیست؟
این اطلاعات بهتر است بهصورت مکتوب ثبت شوند. تکیه بر حافظه اعضای خانواده ممکن است در زمان فشار و نگرانی باعث اختلاف شود.
اقدامات خانواده در ۷۲ ساعت اول
سه روز اول بهتر است آرام، قابل پیشبینی و بدون برنامههای سنگین باشد. مهمانی بزرگ، دیدارهای متعدد و پرسشهای پیدرپی میتوانند فشار بیشتری ایجاد کنند.
محیط خانه را آرام نگه دارید
اتاق و وسایل شخصی فرد باید آماده باشند، اما لازم نیست بازگشت او با مراسم پرخرج همراه شود. استقبال محترمانه و طبیعی معمولاً مناسبتر از توجه افراطی است.
مشاجرههای قدیمی را در همان روزهای اول مطرح نکنید. حل اختلافات مالی و خانوادگی اهمیت دارد، اما بهتر است با برنامه و در زمان مناسب انجام شود.
دسترسی به مواد و محرکها را کاهش دهید
وجود مواد، الکل، داروهای بدون نسخه یا وسایل مرتبط با مصرف در خانه میتواند خطر ایجاد کند. داروهای سایر اعضای خانواده نیز باید در محل امن نگهداری شوند.
اگر فردی از اعضای خانواده مواد یا الکل مصرف میکند، لازم است درباره اثر حضور او بر روند بهبودی تصمیم روشنی گرفته شود. نمیتوان از فرد انتظار داشت در محیطی پر از محرک، تنها با اراده از خود محافظت کند.
برنامه درمان را مرور کنید
زمان جلسات، داروها، شمارههای تماس و اقدامات ضروری را با حضور خود فرد مرور کنید. این گفتوگو نباید شبیه بازجویی باشد.
به جای اینکه بگویید «ما باید همه چیز را کنترل کنیم»، میتوان گفت: «بیایید مشخص کنیم در هفته اول چه برنامهای داریم و هرکدام چه مسئولیتی بر عهده میگیریم.»
استراحت و خواب را جدی بگیرید
بیخوابی میتواند خلق، تمرکز و توان مدیریت وسوسه را تحت تأثیر قرار دهد. ساعت خواب و بیداری بهتر است تا حد امکان منظم باشد.
استفاده خودسرانه از داروهای خواب یا آرامبخش مناسب نیست. اگر فرد چند شب خواب کافی ندارد، موضوع باید با پزشک یا روانپزشک مطرح شود.
برنامه پیشنهادی هفته اول در خانه
یک برنامه ساده و قابل اجرا بهتر از برنامهای سخت و فشرده است. هدف، بازگشت تدریجی فرد به مسئولیتپذیری و زندگی عادی است.
خواب منظم
ساعت مشخصی برای خواب و بیداری تعیین شود. خواب طولانی در طول روز ممکن است نظم شبانه را برهم بزند، اما هر تغییری باید با شرایط جسمی فرد هماهنگ باشد.
خانواده نباید کمخوابی یا خواب زیاد را فوراً به مصرف مواد نسبت دهد. تغییر خواب دلایل مختلفی دارد و در صورت تداوم باید تخصصی بررسی شود.
وعدههای غذایی منظم
گرسنگی طولانی و افت انرژی میتواند تحریکپذیری را بیشتر کند. سه وعده اصلی و میانوعدههای ساده میتوانند به ایجاد نظم کمک کنند.
تغذیه مناسب جایگزین درمان پزشکی نیست. درباره مکملها و داروهای تقویتی نیز باید با پزشک مشورت شود.
فعالیت جسمی سبک
پیادهروی، حرکات کششی یا ورزش سبک میتواند بخشی از برنامه باشد. شدت فعالیت باید با وضعیت جسمی و نظر پزشک هماهنگ شود.
ورزش سنگین و ناگهانی ممکن است مناسب همه افراد نباشد. هدف، ساختن یک عادت پایدار است؛ نه جبران فوری تمام مدت گذشته.
جلسات درمانی
زمان جلسات روانشناسی، ویزیت و گروههای حمایتی باید از قبل مشخص شود. بهتر است فرد بداند چه کسی او را همراهی میکند و چگونه به جلسه میرود.
اگر فرد تمایل دارد تنها مراجعه کند، خانواده باید به استقلال او احترام بگذارد؛ مگر اینکه تیم درمان به دلیل خطر مشخص، همراهی را ضروری بداند.
مسئولیت خانوادگی محدود
یک یا دو مسئولیت ساده مانند خرید روزانه، مرتب کردن اتاق یا انجام کار مشخصی در خانه میتواند مفید باشد. سپردن همزمان تمام مسئولیتهای عقبافتاده فشار زیادی ایجاد میکند.
فرد نباید برای اثبات بهبودی مجبور شود در چند روز تمام خسارتهای گذشته را جبران کند. مسئولیتپذیری بهتدریج و با رفتار پایدار شکل میگیرد.
گفتوگوی کوتاه روزانه
یک گفتوگوی ۱۰ تا ۱۵ دقیقهای در زمان مشخص میتواند جایگزین سؤالهای پراکنده در تمام روز شود. موضوع گفتوگو میتواند خواب، حال روانی، برنامه فردا و نیاز به کمک باشد.
این گفتوگو نباید به جلسه بازخواست تبدیل شود. اگر موضوع پیچیدهای ایجاد شد، بهتر است در جلسه مشاوره مطرح شود.
تفاوت حمایت سالم با کنترلگری چیست؟
خانواده ممکن است از ترس بازگشت به مصرف، رفتارهای کنترلگرانهای انجام دهد. نیت این رفتارها معمولاً محافظت از فرد است، اما نتیجه آن ممکن است بیاعتمادی و پنهانکاری باشد.
نمونههای حمایت سالم
- پرسیدن اینکه فرد چه کمکی نیاز دارد
- همراهی برای جلسه درمان با رضایت فرد
- کمک به تنظیم برنامه روزانه
- گوش دادن هنگام وسوسه بدون سرزنش
- یادآوری محترمانه زمان جلسه یا دارو
- تعیین مرزهای روشن برای پول و رفتوآمد
- فراهم کردن محیط بدون مواد
- تشویق به فعالیت سالم و مسئولیتپذیری
- تماس با متخصص هنگام مشاهده خطر
- حفظ احترام و حریم شخصی فرد
نمونههای کنترلگری
- بررسی مخفیانه تلفن همراه
- تعقیب فرد در رفتوآمدها
- تماس مداوم برای اطمینان از محل حضور
- بازجویی پس از هر خروج از خانه
- متهم کردن فرد به مصرف با مشاهده هر تغییر خلق
- صحبت درباره پرونده درمان در حضور دیگران
- مجبور کردن فرد به توضیح تمام جزئیات جلسات
- گرفتن تمام تصمیمهای زندگی به جای فرد
- تهدید دائمی به اخراج یا قطع رابطه
- قرار دادن کودکان در نقش مراقب و گزارشدهنده
در شرایطی که خطر فوری یا شواهد مشخصی از بازگشت به مصرف وجود دارد، خانواده باید اقدام کند. بااینحال، تصمیمهای ایمنی با کنترل دائمی زندگی فرد تفاوت دارند.
مرزبندی سالم بعد از درمان چگونه انجام میشود؟
مرز سالم مشخص میکند چه رفتارهایی در خانه قابل پذیرش هستند و در صورت نقض آنها چه اقدامی انجام میشود. مرز باید روشن، قابل اجرا و بدون تحقیر باشد.
خانواده میتواند درباره موارد زیر توافق کند:
- مصرف یا نگهداری مواد در خانه ممنوع است.
- رانندگی در وضعیت مشکوک به مصرف پذیرفته نیست.
- خشونت، تهدید و تخریب وسایل تحمل نمیشود.
- استفاده از پول مشترک برای تهیه مواد ممنوع است.
- حضور افراد مصرفکننده در خانه پذیرفته نیست.
- داروها فقط طبق نسخه مصرف میشوند.
- در صورت لغزش، تیم درمان مطلع خواهد شد.
- مشکلات مهم در جلسه مشاوره بررسی میشوند.
پیامد هر مرز نیز باید مشخص باشد. برای مثال، اگر فرد در وضعیت نامناسب قصد رانندگی دارد، کلید خودرو در اختیار او قرار نمیگیرد و برای رفتوآمد از روش دیگری استفاده میشود.
مرز نباید به مجازات یا انتقام تبدیل شود. هدف، محافظت از فرد و خانواده و ایجاد مسئولیتپذیری است.
حمایت با آسان کردن رفتار آسیبزا چه تفاوتی دارد؟
گاهی خانواده با نیت کمک، پیامدهای مصرف را از فرد دور میکند. این رفتار ممکن است ناخواسته ادامه مشکل را آسانتر کند.
پرداخت بدهیهای مرتبط با مصرف، دروغ گفتن به کارفرما، دادن پول بدون اطلاع از محل هزینه و تحمل خشونت برای جلوگیری از درگیری نمونههایی از حمایت سالم نیستند.
حمایت سالم میتواند شامل پرداخت مستقیم هزینه درمان، همراهی برای مراجعه یا کمک محدود برای نیازهای ضروری باشد. بهتر است درباره مسائل مالی، روش مشخص و شفافی تعیین شود.
خانواده نباید تمام مسئولیتهای فرد را برای همیشه بر عهده بگیرد. بهبودی شامل بازگشت تدریجی به استقلال و مسئولیتپذیری نیز هست.
اعتماد بعد از ترک اعتیاد چگونه بازسازی میشود؟
اعتماد معمولاً در مدت کوتاهی از بین میرود، اما برای بازسازی به زمان بیشتری نیاز دارد. نه خانواده میتواند یکشبه تمام نگرانیها را کنار بگذارد و نه فرد میتواند فقط با یک قول اعتماد کامل ایجاد کند.
رفتارهای کوچک و مستمر پایه بازسازی اعتماد هستند. حضور در جلسات، صداقت درباره وسوسه، انجام مسئولیتهای مشخص و رعایت توافقهای مالی بهتدریج اثر میگذارند.
خانواده باید پیشرفت واقعی را ببیند و بیان کند. جملهای مانند «دیدم که این هفته به برنامهات پایبند بودی» از تعریف اغراقآمیز یا بیاعتمادی کامل مفیدتر است.
فرد نیز باید بپذیرد که بعضی نگرانیهای خانواده نتیجه تجربههای گذشته هستند. بازسازی اعتماد یک مسیر دوطرفه است و گاهی به خانوادهدرمانی نیاز دارد.
آیا خانواده اجازه دارد تلفن و وسایل فرد را بررسی کند؟
بررسی مخفیانه تلفن و وسایل شخصی میتواند اعتماد را آسیبپذیرتر کند. بهتر است درباره حریم خصوصی و شرایط ایمنی از قبل توافق شود.
اگر تیم درمان به دلیل خطر مشخص، نظارت موقت را پیشنهاد کرده است، حدود و مدت آن باید روشن باشد. نظارت نامحدود و بدون توضیح، برنامه درمانی محسوب نمیشود.
در صورت مشاهده نشانههای جدی خطر، خانواده میتواند نگرانیهای خود را مستقیم بیان کند و با متخصص تماس بگیرد. نیازی نیست برای درخواست کمک، ابتدا فرد را مجبور به اعتراف کند.
خانواده چگونه درباره پول توافق کند؟
پول یکی از موضوعهای حساس بعد از ترخیص است. محدودیت افراطی ممکن است احساس بیاختیاری ایجاد کند و دسترسی بدون برنامه نیز میتواند برای بعضی افراد خطرساز باشد.
بهتر است بودجه روزانه یا هفتگی با مشارکت فرد تعیین شود. پرداختهای مهم میتوانند برای مدتی شفاف و قابل پیگیری باشند.
سطح محدودیت باید متناسب با سابقه فرد و نظر درمانگر باشد. با افزایش ثبات و مسئولیتپذیری، اختیار مالی نیز میتواند بهتدریج بیشتر شود.
خانواده نباید از پول بهعنوان وسیله تنبیه، تهدید یا وادار کردن فرد به اطاعت استفاده کند. هدف مدیریت خطر و بازگشت به استقلال است.
بازگشت به کار و مسئولیتهای اجتماعی
بعضی افراد میتوانند پس از مدت کوتاهی به کار برگردند، اما برخی به زمان یا برنامه تدریجی نیاز دارند. وضعیت جسمی، نوع کار، ساعت کاری و فشار محیط باید بررسی شوند.
محیط کاری پرتنش، شیفت شب یا ارتباط با افراد مصرفکننده میتواند خطر ایجاد کند. این موضوع باید پیش از شروع دوباره کار با درمانگر مطرح شود.
بیکاری طولانی نیز ممکن است احساس بیهدفی و انزوا ایجاد کند. برنامه مناسب باید میان استراحت، درمان و فعالیت معنادار تعادل برقرار کند.
خانواده نباید فرد را برای جبران سریع مشکلات مالی تحت فشار قرار دهد. بازگشت پایدار به کار مهمتر از شروع عجولانه و فرساینده است.
جلسه هفتگی خانواده چگونه برگزار شود؟
یک جلسه کوتاه هفتگی میتواند از انباشته شدن اختلافها جلوگیری کند. بهتر است زمان جلسه ثابت باشد و همه در شرایط آرام حضور داشته باشند.
موضوعهای جلسه میتوانند شامل موارد زیر باشند:
- چه بخشهایی از برنامه خوب پیش رفت؟
- چه موقعیتهایی دشوار بودند؟
- آیا وسوسه یا محرک تازهای شناسایی شد؟
- آیا زمان جلسات درمان رعایت شد؟
- فرد برای هفته بعد چه کمکی نیاز دارد؟
- خانواده در کدام بخش احساس خستگی یا فشار میکند؟
- آیا لازم است موضوعی با درمانگر مطرح شود؟
- مسئولیتهای هفته بعد چگونه تقسیم میشوند؟
جلسه نباید بیشتر وقت خود را به خطاهای گذشته اختصاص دهد. هدف، حل مسئله و تنظیم برنامه آینده است.
اگر گفتوگو به توهین یا مشاجره تبدیل شد، بهتر است متوقف و در حضور مشاور ادامه داده شود.
نقش خانواده در پیگیری جلسات درمانی
خانواده میتواند زمان جلسات را بداند و برای رفتوآمد کمک کند، اما محتوای جلسه درمانی خصوصی است. درمانگر تنها با رضایت فرد میتواند جزئیات را با خانواده در میان بگذارد؛ مگر در موقعیتهای خطر فوری و مطابق مقررات حرفهای.
بهتر است پیش از ترخیص مشخص شود چه اطلاعاتی با خانواده به اشتراک گذاشته میشود. این توافق از اختلاف و سوءبرداشت جلوگیری میکند.
خانواده میتواند مشاهدههای خود مانند تغییر خواب، تحریکپذیری یا قطع فعالیتها را به متخصص منتقل کند. این اطلاعات باید واقعی و بدون تفسیر یا اغراق باشند.
همکاری با درمان به معنای گرفتن اختیار از فرد نیست. هدف، ساختن یک شبکه حمایتی هماهنگ است.
نشانههای هشدار پس از بازگشت به خانه
هر تغییر رفتاری به معنای بازگشت به مصرف نیست. بااینحال، کنار هم قرار گرفتن چند نشانه باید بررسی شود.
نشانههای احتمالی عبارتاند از:
- قطع یا نامنظم شدن جلسات درمان
- تغییر شدید و مداوم در خواب
- ارتباط دوباره با افراد مصرفکننده
- پنهانکاری درباره رفتوآمد یا پول
- درخواستهای مالی بدون توضیح
- بیعلاقگی به تمام فعالیتهای سالم
- عصبانیت شدید هنگام صحبت درباره درمان
- نگهداری داروهای نامشخص
- صحبت درباره امکان مصرف کنترلشده
- جدا شدن از شبکه حمایتی
- بیتوجهی به بهداشت و مسئولیتها
- افزایش افسردگی، اضطراب یا ناامیدی
خانواده باید با مشاهده و نگرانی خود شروع کند. برای مثال میتوان گفت: «سه جلسه اخیر را نرفتی و چند شب هم نخوابیدی؛ نگران حالت هستیم و میخواهیم با مشاور صحبت کنیم.»
چه زمانی تماس فوری با متخصص لازم است؟
اگر فرد وسوسه شدیدی دارد، به مواد دسترسی پیدا کرده یا برای تهیه آن برنامهریزی میکند، تماس با تیم درمان نباید به تأخیر بیفتد. تکرار لغزش، قطع دارو یا خروج طولانی و نامشخص نیز نیازمند بررسی است.
توهم، بدبینی شدید، پرخاشگری غیرقابلکنترل، افکار خودکشی و تهدید به آسیب زدن به دیگران از موارد فوری هستند. در این شرایط خانواده نباید بهتنهایی مسئله را مدیریت کند.
اگر فرد بیهوش است، تنفس کند یا نامنظم دارد، لبهایش کبود شده یا نمیتوان او را بیدار کرد، با اورژانس ۱۱۵ تماس بگیرید. فرد را تنها نگذارید و دارو یا ماده دیگری به او ندهید.
پس از یک دوره پرهیز، تحمل بدن ممکن است کاهش پیدا کند. بازگشت به مقدار مصرف قبلی میتواند خطر مسمومیت یا اوردوز را افزایش دهد.
اگر در خانه کودک حضور دارد چه کنیم؟
کودک نباید مسئول مراقبت، گزارش دادن یا کنترل فرد در حال بهبودی باشد. این مسئولیت میتواند اضطراب و احساس ناامنی ایجاد کند.
مشاجره، تهدید و صحبت درباره جزئیات مصرف بهتر است دور از حضور کودک انجام شود. اگر کودک تغییر رفتار، ترس یا افت تحصیلی نشان میدهد، دریافت کمک از روانشناس کودک میتواند مفید باشد.
خانواده باید محیطی قابل پیشبینی برای کودک حفظ کند. برنامه خواب، مدرسه و فعالیتهای او نباید کاملاً تحت تأثیر مراقبت از فرد دیگر قرار گیرد.
مراقبت خانواده از سلامت خودش
اعضای خانواده ممکن است پس از سالها نگرانی، خسته و بیاعتماد باشند. ترخیص فرد بهتنهایی این فشارها را از بین نمیبرد.
خانوادهدرمانی، مشاوره فردی و گروههای حمایتی میتوانند به اعضای خانواده کمک کنند. هر فرد باید زمانی برای استراحت، ارتباط اجتماعی و فعالیت شخصی داشته باشد.
حمایت از فرد در حال بهبودی نباید تمام زندگی همسر، والدین یا فرزندان را در اختیار بگیرد. خانوادهای که از سلامت خود مراقبت میکند، بهتر میتواند حمایت پایدار و منطقی ارائه دهد.
اشتباهات رایج خانواده بعد از ترخیص
انتظار تغییر فوری
قطع مصرف به معنای حل همزمان تمام مشکلات جسمی، روانی، مالی و خانوادگی نیست. بازسازی زندگی به زمان و پیگیری نیاز دارد.
مطرح کردن تمام خسارتهای گذشته
مشکلات گذشته باید بررسی شوند، اما مطرح کردن همه آنها در روزهای اول فشار زیادی ایجاد میکند. بهتر است موضوعها اولویتبندی و در جلسات مشاوره بررسی شوند.
اعتماد کامل یا بیاعتمادی مطلق
برخی خانوادهها تمام محدودیتها را یکباره حذف میکنند و برخی هیچ استقلالی به فرد نمیدهند. اعتماد مرحلهای و متناسب با رفتار پایدار، واقعبینانهتر است.
استفاده خودسرانه از آزمایش
آزمایش میتواند در برخی برنامههای درمانی کاربرد داشته باشد، اما استفاده تنبیهی و مکرر از آن ممکن است رابطه را تخریب کند. زمان و روش استفاده بهتر است با متخصص هماهنگ شود.
قطع پیگیری پس از چند هفته
بهبود اولیه ممکن است باعث شود خانواده و فرد تصور کنند جلسات دیگر لازم نیستند. تصمیم درباره کاهش یا پایان درمان باید با نظر متخصص گرفته شود.
پرسشهای متداول
خانواده بعد از ترک اعتیاد چگونه رفتار کند؟
با احترام، گفتوگوی مستقیم، مرزبندی روشن و ادامه ارتباط با تیم درمان رفتار کند. سرزنش و کنترل دائمی معمولاً کمککننده نیستند.
آیا فرد بعد از ترخیص نباید تنها بماند؟
این موضوع به وضعیت فرد و ارزیابی تیم درمان بستگی دارد. در روزهای اول ممکن است همراهی بیشتر لازم باشد، اما نظارت نامحدود برای همه مناسب نیست.
آیا خانواده باید تمام رفتوآمدها را کنترل کند؟
خیر. درباره موقعیتها و افراد پرخطر باید توافق شود، اما کنترل کامل رفتوآمد میتواند استقلال و اعتماد را آسیب بزند.
اگر فرد جلسه درمان را نرفت چه کنیم؟
ابتدا علت را بدون اتهام بپرسید. اگر غیبت تکرار شد یا با علائم هشدار همراه بود، با درمانگر یا مرکز تماس بگیرید.
اعتماد چه زمانی برمیگردد؟
زمان ثابتی برای همه وجود ندارد. اعتماد با رفتارهای صادقانه، مسئولیتپذیری و پایبندی مستمر به توافقها بهتدریج بازسازی میشود.
آیا خانواده میتواند در جلسه درمان شرکت کند؟
با رضایت فرد و تشخیص درمانگر، خانواده میتواند در برخی جلسات حضور داشته باشد. تمام جزئیات جلسات فردی لزوماً با خانواده به اشتراک گذاشته نمیشوند.
آیا بازگشت به کار بلافاصله مناسب است؟
به وضعیت جسمی و روانی، نوع کار و نظر تیم درمان بستگی دارد. برای بعضی افراد بازگشت تدریجی مناسبتر است.
اگر خانواده از مراقبت خسته شده باشد چه کند؟
خستگی خانواده قابل درک است و نباید پنهان شود. دریافت مشاوره، تقسیم مسئولیتها و تعیین زمان برای مراقبت از خود اهمیت دارد.
مشاوره خانواده و پیگیری بعد از ترخیص
مؤسسه راهی به سوی نور با استفاده از ظرفیت پزشک، روانپزشک و روانشناس، شرایط فرد و خانواده را بررسی میکند. خانواده میتواند پیش از ترخیص یا پس از بازگشت فرد به خانه، درباره برنامه پیگیری، نشانههای هشدار و مرزبندی مناسب مشاوره دریافت کند.
هدف از مشاوره خانواده، کنترل زندگی فرد نیست. هدف، ایجاد محیطی امن و تنظیم برنامهای است که مسئولیت فرد و نقش حمایتی خانواده را همزمان در نظر بگیرد.
ارتباط مستقیم با مدیریت و هماهنگی پذیرش
آقای قاسم قاسمزاده
۰۹۱۲۳۴۹۹۸۶۰
دفتر مرکزی و کارشناسان پاسخگو
۰۲۱-۷۷۱۸۱۶۷۲
۰۲۱-۷۷۱۸۱۶۷۳
۰۲۱-۷۷۱۸۱۶۷۴
واحد پذیرش و پاسخگویی به مراجعان
۰۲۱-۷۷۴۵۸۴۴۷
۰۲۱-۷۷۴۵۸۴۴۸
آدرس دفتر
تهران، خیابان سراج، بین سیمتری اول و سیمتری دوم، خیابان بقایی، کوچه مجاهد ۲، پلاک ۱۳
ایمیل: info@mrbsn.com
وبسایت: Tarketiad.com
جمعبندی
نقش خانواده بعد از ترخیص ترک اعتیاد، ایجاد محیط امن، حفظ ارتباط با درمان و کمک به بازگشت تدریجی فرد به مسئولیتهای زندگی است. حمایت سالم با احترام، توافق و مرزبندی انجام میشود؛ نه با تحقیر، بازرسی مخفیانه یا کنترل کامل.
خانواده نیز به زمان و حمایت نیاز دارد. وقتی فرد، خانواده و تیم درمان وظایف خود را روشن و هماهنگ دنبال کنند، ادامه مسیر بهبودی قابل مدیریتتر میشود.